جزء عادت ها و رفتارامون شده  که تا کسی کنارمون هست  و وجود داره قدرش رو نمیدونیم ! کافی ه  کسی رو از دست بدیم ، مرده پرستیمون شروع میشه ... کافی ه کسی بخواد ازمون دور شه ، تازه  دلمون هوس بودن و داشتنش رو میکنه ! کاش این طور نباشه،کاش بتونیم و بخوایم که لحظه لحظه های حس کردن وجود هم رو از دست ندیم ... .

چند ماهی میشد که سراغ هم رو نمیگرفتیم ، مشکلی با هم نداشتیم ! همه چیز از ی سوء تفاهم شروع شد .. سوء تفاهمی که اجازه نمیداد تمومش کنم ! در مورد موضوعی باهام بحث میکرد که میدونست من مقصر نیستم ! میدونست اما تمومش نمیکرد ! ی روزایی بود که هر قدمی برای دوباره داشتنش برمیداشتم  بدتر خودش رو ازم دور میکرد ، اون قدر دور شد و شد که منم رغبت رسیدن بهش رو از دست دادم ! اون قدر فاصله انداخت که فکر میکردم هر چی هم برم بهش نمی رسم ... برای هم غریبه شدیم ! هر دو از یاد بردیم که چه قدر همدیگرو دوست داشتیم ، از یاد بردیم که به خاطر هم چه کارایی کرده بودیم ، همه چی رو ناخواسته از یاد بردیم ....

گذشت و گذشت تا امروز ! روزی که " او " هم بازی ه تمام لحظه هام ، شریک همه ی شادی ها و غم هام داره مرحله ی جدیدی از زندگیش رو شروع میکنه .... آغازی که برای " او " پر از هیجانه و برای من ی دنیا دلتنگی ... قراره از هم دور شیم ! همین فاصله تلنگری بود به احساسات فراموش شدمون ! از غرورم گذشتم ! خواستم  یک بار دیگه اون فاصله رو بردارم ، قدم اول رو کامل برنداشته بودم که دیدم مشتاق تر از من خودش رو بهم رسونده ... باورم شد که اون هم دلتنگم بوده !

 حالا من هستم  و " او " و لحظه هایی که هیچ کدوممون نمیخوایم از دستش بدیم ! لحظه هایی که قراره  یادمون بیاره چه قدر هم رو دوست داشتیم و داریم ... با وجود تمام اتفاقاتی که از هم دورمون کرد !